Możecie przestać się cieszyć - ciągle żyjemy. Wiemy, że ostatnio zawalamy ocenianie i wydłuża się kolejka czekających na masakrę opowiadań, ale chwilowo cierpimy na brak czasu. Chcemy tylko powiedzieć, że wciąż żyjemy i jeśli chcecie zostać przez nas skopani - to macie na to szansę ; ). Wszystkie opowiadania zostaną ocenione, choć z drobnym poślizgiem czasowym. Czyli, znając życie, po naszych maturach - wytrwacie chyba do maja, co?

Pat, Ag & Mart (ona prawdopodobnie nigdy nie będzie oceniać, co do tego nie ma złudzeń).

[edit 3 maja 2010r.]
Bardzo przykra sprawa – już jutro matura. Ja, Mart, jak zwykle olałam wszystko i nic się nie uczyłam (jak każdy głupi liczę na szczęście). Wszystkim (takim jak ja) życzę łaski losu. Ubierzcie czerwone majtki, weźcie słonika, jakieś inne coś, co przynosi szczęście, no i oczywiście połamcie sobie obie ręce :).
Co do ocen – blog zostanie reaktywowany na początku czerwca (miejmy nadzieje, ze z nowym szablonem, chociaż czarno to widzę).

Mart.

Długo mnie tu nie było - i tak pewnie nie tęskniliście. Ale teraz, po powrocie z wymiany i wakacjach spędzonych na kuciu chemii i biologii, w celu zmiany fakultetów w trzeciej klasie - powracam. Już nie jako mat-fiz, lecz jako biol-chem. Jak chcecie się podlizać, możecie mi pogratulować.

Blog: Scatty Rikki

Fabuła.
- oryginalność: A powiem, że nawet trochę. Oczywiście, cała ta historia z wampirami to prawie jak odzyskiwanie wody i substancji odżywczych w jelicie grubym - tysiąc razy to samo, ale może uda się wycisnąć coś jeszcze. Nie będę cię w tej kwestii za bardzo krytykować, bo jestem fanką opowiadań o wampirach i sama je upycham, gdzie tylko się da. Co nie znaczy, że będę cię faworyzować, bo jeśli chce się któryś raz odgrzewać kotlety, to trzeba być dobrym kucharzem, żeby ładnie je podać i goście nie zorientowali się, że ich posiłek nie jest pierwszej świeżości. Twoje kotlety były przypalone, byle jak podane i do tego z nieświeżego mięsa. Plus natomiast za wplecenie wątku historycznego - rzadko kiedy trafia się ktoś, komu chce się umieszczać prawdziwe postacie i wydarzenia z "zamierzchłych czasów" w swoich wypocinach. 7/20

- bohaterowie: Są. I są nudni, bezbarwni. Lorelei mająca się wyłamywać poza stereotypy ówczesnych kobiet, a bełkocząca jak pokręcona nastolatka po kilkunastu kolejkach. Jej matka, szanowna Lady Amelia, jakaś nawiedzona kobieta. Wielki, niezwyciężony (i zwampirzony) Walbert, który ma przerażać, a nudzi. Siedzi sobie taki koleś w fotelu z książką i pije wino. Aaaa-ale straszne. Wybacz ziewnięcie. Można by tu jeszcze dodać "niestosownie" zachowującą się Irminę, jej syna (biedak, leżał u stóp nudnego Walberta przez tyle, też bym była zrozpaczona na jego miejscu) czy Alinę, która ma jakieś schizofreniczne myśli. Nikogo oryginalnego, wyróżniającego się, rzucającego w oczy. Na twoim miejscu bym wykopała z przedsięwzięcia tę szarą masę. 3/15

- błędy: Mówiłam już, że to mój ulubiony podpunkt?
Za twoje opowiadanie zabrałam się pierwszy raz na początku maja, tuż przed wyjazdem na wymianę. Niestety, nie skończyłam go czytać, wyjechałam do Holandii. Potem czekały mnie semestralne, znów nie miałam czasu. Na początku wakacji usiadłam po raz drugi, jednak po raz kolejny nie wypaliło - nawet nie wyobrażasz sobie, ile materiału można przerobić przez 2 lata na rozszerzonym profilu. Teraz, po zdaniu ich, zabrałam się po raz trzeci. Śmieszna rzecz. Otwieram dokument (miałam poprawione już trzy rozdziały, ale chciałam sobie przypomnieć, coś tam nawypisywała), patrzę, a tu na pierwszej stronie komentarz do jednego ze zdań:
Na podwórku wielka błyskawica rozjaśniła niebo, wydając przeraźliwy dźwięk. - spierdziała się? Komentarz ciągle aktualny.
- Pomóc z czymś? - zapytała ów kobieta Lorelei, która aktualnie przyglądała się zdobionym mnóstwem diamentów naszyjniki. - czyli to jednak nie była kobieta... Transwestyta? Hermafrodyta? Czy Lady GaGa?
Czuła na sobie wzrok innych ludzi, śmiech. - znaczy się co? Czuła wibracje, które wywoływał śmiech? Dooobra jest. Taki Superman XVII wieku, czy którego tam.
Naprzeciwko niej szedł mężczyzna. Za nią także. Zostawiając cenną biżuterię na ulicy skręciła w bok i zaczęła biec, nie oglądając się za siebie… - O nie! Ludzie na ulicy! Uciekajmy wszyscy, bo to na pewno nas zabiją, zmasakrują, zgwałcą, a potem okradną!
Czy te dziecko nie może się nauczyć kiedy jest potrzebne, a kiedy tylko przeszkadza?! - te, w której klasie podstawówki jesteś? Bo jak poniżej trzeciej, to można ci wybaczyć.
Może gdyby znalazła kogoś, kogo towarzystwo byłoby dla niej przyjemne z pewnością zmieniłaby zdanie, lecz na razie owej osoby nie spotkała. - Może z pewnością? Nie nadążam za ewolucją języka polskiego...
Zdjęła niewygodną suknię, umyła twarz i położyła się do łóżka, okrywając się puchową pierzyną. Drgała. - Drgała? To dopiero ciekawe. Wprost drżę z ciekawości, skąd przyszedł ci do głowy pomysł, że mogłabym drgać.
Ciekawie zdobione wnętrze restauracji zbawiało bogatą arystokrację. - dzięki niej trafiali do nieba, czy innej nirvany.
- Moje koleżanki?! – prychnęła, bawiąc się kosmykiem swoich włosów. - Serio? A ja myślałam, że to były moje włosy.
Szatyn spojrzał na Walberta z niedowierzeniem. Śmierć?! Wieczne życie?! Przecież to jest to, od czego się broni już kilka dobrych lat. - OD CZEGO?! Przed czym się broni! O Miedziana Koalicjo, ratuj. Pomieszane czasy pozostawię bez komentarza.
Często chciała być zwykłą dziewczyną, która nie pochodzi z arystokrackiej rodziny. - A-R-Y-S-T-O-K-R-A-T-Y-C-Z-N-E-J.
Jedynie ich kreacje się zmieniały, bo przecież nie można chodzić w jednej! - Proszę o wybaczenie, ale w całej mojej pustocie, zgadzam się z tym absolutnie.
Po raz pierwszy nie umiała poznać intencji owego mężczyzny po jego oczach. - Trudno, żeby umiała wcześniej, skoro go nie znała, czyż nie?
I tak na zakończenie, cały akapit:
Z nieba zaczął padać deszcz. Tak nagle, tak gwałtownie. [Jasne, przecież deszcz ostrzega, zanim zacznie padać.] Chmury zakryły słońce, które dziś po raz pierwszy wyszło, aby ogrzać mieszkańców Londynu. [Żartujesz. To jak oni przeżyli tyle wieków bez słońca?] Skręciła w prawo, lecz szybko cofnęła się, gdyż była to ślepa uliczka. Jednak architektura w XVI wieku nie była dobrze skonstruowała! [Popłakałam się ze śmiechu. ] Jakim cudem można się połapać w tych uliczkach, które przypominają wielki labirynt, z którego wyjście jest nieziemsko trudne?! [Jak to w labiryncie.]
Poza tym cała masa powtórzeń i nieprawidłowych odmian. Światełko w tunelu? Brak błędów ortograficznych. W związku z tym - 4/15

2. Szablon.
- przejrzystość: Czarno na białym, nie mam się do czego doczepić. 5/5

- zgodność z tematyką bloga: Szczerze, to nie jestem pewna. Stoi sobie dziecko na skale i podejrzewam, że jest to "stara panna" Lorelei, ale nijak to nie nawiązuje do treści, przynajmniej na razie. 2/5

- pierwsze wrażenie: Szaro, schematycznie i nijako. Nic nie przyciągnęło mojej uwagi, a kolory szablonu są jakieś "bagienne". Nie zostałabym tu, gdybym była przypadkowym wizytatorem strony. 0/5

- dodatki: Dodatków nie wypatrzyłam żadnych. Kontakt z tobą i informacje o tobie raczej pod to nie podchodzą. Szkoda, przydałyby się - może nadałaby całości odpowiedni klimat. 0/5

3. Informacje o autorze.
Zaczęła pisać na początku 2006 r. i teraz z przerażeniem patrzy na swoje pierwsze dzieła. Fajnie by było, gdyby ta tendencja się utrzymała. Tylko tyle. Wszystko tu bardzo przyzwoicie, całkiem osobiście. Genialne zdjęcie. 5/5

4. Podsumowanie.
Żeś się załapała. Z ilością punktów równą 26, otrzymujesz dopuszczający.

5. Rady.
Szczerze? Nie wiem, co ci powiedzieć. Z jednej strony widać, że miałaś jakiś pomysł na opowiadanie, z drugiej wykonanie poniżej wszelkiej krytyki. Pisz do szuflady, bo za dwa lata zajrzysz na bloga i załamiesz się, że mogłaś coś takiego kiedykolwiek publikować. A jak skończysz kiedyś coś pisać i poczujesz, że jesteś gotowa pokazać to całemu światu - wtedy albo napisałaś coś dobrego, albo twoje ego przerosło nawet moje. Jedna rzecz - gratuluję braku błędów ortograficznych. Przy dzisiejszej fali "dysortografii", aż miło przeczytać tekst, który może jest beznadziejnie napisany, z pomieszanymi czasami, powtórzeniami i skopaną odmianą, ale widać po nim, że aŁtor wie, jak napisać "wiewiórka".

Oceniała: biol-chemiczna Scarlett666

Blog: Rudzia

Nie wybrałaś, czy chcesz ocenę nieszablonową, czy szablonową, więc uznałam, że ten zaszczyt przypadł mi. Chciałam na początku spróbować wrócić do „szablonówek”, ale po przeczytaniu Twojego opowiadania uzmysłowiłam sobie, że nie da się go ocenić za pomocą sztywnych kryteriów.
Dawno nie czytałam czegoś, co kazałoby mi siedzieć przed monitorem tak długo, dopóki nie przelecę wzrokiem po wszystkich literkach. Czytałam je jednym tchem i zdziwiłam się, że tak szybko skończyłam. Chociaż początek naprawdę nie zapowiadał nic ciekawego. Ot, kolejna zgwałcona kobieta, która zadźgała swojego oprawcę. I potem jeszcze ten przypisek: „Akcja kolejnych rozdziałów będzie mieć miejsce przed zabójstwem.”. Ok, bez tego wiele osób (w tym zapewne i ja) by się nieźle pogubiło, ale to stwierdzenie wyskoczyło jak Filip z konopi i zawołało: „Hej, czytelniku! Jesteś debilem”.
Wykreowałaś kilka ciekawych postaci, które naprawdę zapadły mi w pamięć (mi. MI! Ja nigdy nie mogę zapamiętać nawet imion). Bardzo spodobała mi się zabawa schematami i dodawanie szczegółów, które sprawiły, że bohaterowie „ożyli”.
Weźmy na przykład takiego Karola Kandyda. Przystojny facet, w dodatku z grubym portfelem, na co dzień „dyrektoruje” w jednej z warszawskich firm. Ma żonę, którą regularnie zdradza, zamawiając sobie do gabinetu panienki lekkich obyczajów, albo – jeśli akurat nie ma tej, o którą mu chodzi – ze swoją sekretarką (zakochaną w nim do szaleństwa). Motyw obecny w bardzo wielu powieściach, opowiadaniach i nowelach; przewijał się ciągle, od nowa, w kółko i wciąż. Ale to, kiedy Karol postanowił rzucić wszystko na jedną szalę, rozwieść się z żoną i… ułożyć sobie życie z prostytutką, powaliło mnie dosłownie na kolana. To jak… delikatna bryza, w upalny dzień, jak światełko w tunelu, jak słowik śpiewający o poranku! Zaskoczyłaś mnie po prostu. A kogoś, kto tak dużo już w swoim życiu przeczytał, naprawdę ciężko zadziwić.
Na początku myślałam, że równolegle opisujesz losy czterech kobiet i towarzyszących im mężczyzn, kompletnie bez żadnego powodu. Ot, chcesz pokazać różne historie z kilka punktów widzenia i tym samym kazać zastanowić się czytelnikowi, która kobieta mogła zabić. Wszystkie postacie coś jednak łączy. Nie zawsze jest to oczywiste na pierwszy rzut oka, czasem poszczególne informacje spadają na czytelnika, jak grom z jasnego nieba i mącą kompletnie w głowie, jednak… o to właśnie chodzi. O ciągłe wyprowadzanie w pole.
Nie będę streszczać całej akcji, bo to naprawdę trzeba przeczytać samemu, ale skupię się na czymś, co spędza polonistom sen z powiek – składnia, interpunkcja, gramatyka i tego typu pierdoły.
Wiesz co? Na początku naprawdę chciałam postawić Ci szóstkę. Pierwszą szóstkę w całej mojej (krótkiej) karierze. Ale patrząc na konstrukcję poszczególnych zdań… Nie mogę. Po prostu nie mogę!
„ Obiecał jej, że będzie przy niej w tym dniu, że jej pomoże wprowadzić się do niego.” – jak widać, większość internetowych twórców ma problemy z zaimkami osobowymi. Wszystko musi być „jej”, „jego” i jeszcze czyjeś, bo inaczej – jak twierdzi autor – nie będzie wiadomo, o co chodzi. Otóż zapewniam, że czytelnik nie jest ostatnim kretynem i kiedy przeczyta np. zdanie „Anioł zamachał skrzydłami”, to domyśli się, że to były jego skrzydła. Bo co, urwie je jakiemuś gołębiowi i przyklei sobie do tyłka Kropelką?
Masz też tendencję do ucinania ogonków („ Zobaczył Wiktorie w białej ślubnej sukni swojej matki.”) i dokładania ich w miejscach, w których są zbędne („ - Przemek, co się dzieję?”), co mnie osobiście miejscami doprowadzało do szewskiej pasji. Był akapit, w którym raz zabierałaś komuś ogonek, raz komuś przyczepiałaś i tak na zmianę. Brr… aż mi dreszcz przeszedł po plecach.
W ostatnich rozdziałach w dialogach stosujesz tabulatory po myślnikach, rozpoczynających kolejne wypowiedzi bohaterów. Przez to tekst wygląda tak strasznie, jak Baba Jaga w kostiumie kąpielowym na plaży nudystów. Pół linijki to PUSTE miejsce. Wymyśliłam głupie porównanie, że ilość pustego miejsca w linijce jest wprost proporcjonalna do pustki w głowie autora…
Sporadycznie zdarzają ci się powtórzenia, nieumiejętne wtrącenia, nie wydzielanie przecinkami członów zdań podrzędnych i takie tam idiotyzmy, na które ewentualnie można przymknąć oko.
To, tak na koniec, mogę jeszcze trochę napisać o szacie graficznej bloga. Przejrzysta, ciekawy obrazek z wieloma zdjęciami, kojarzy się z jakimś dochodzeniem policyjnym. Jedyne, co mi się nie podobało, to to, że obrazek się „kafelkuje” i ucina w połowie, i… wszystkie podstrony „O mnie”, „O identity” itd. Strona, na której je wykonałaś, musiała być nie dość, że tandetna, to jeszcze zagraniczna.
Tak więc, gdybym miała z własnej, nieprzymuszonej woli czytać Twoje opowiadanie, raczej szukałabym czegoś lepszego, ale cieszę się, że jednak miałam okazję się w nie zagłębić.
No i nie wiem teraz, co z Tobą zrobić… Wystawiam jednak piątkę z dużym minusem.
Popracuj nad składnią, albo módl się, żeby ktoś chciał zostać „tak zwaną Betą”. Może czytaj więcej, przestudiuj zasady interpunkcyjne, zamieszczone w słowniku języka polskiego? Mi to bardzo ułatwiło życie. No i oczywiście – pisz dalej. Życzę Ci powodzenia i dodaję do „polecanych”. A teraz udajmy, że przygotowuję się do jutrzejszych egzaminów…

Ag

Trochę się na tym zeszło, wiem. Ale korzystając z okazji, że mam masę roboty i wybitnie nie chce mi się jej wykonywać, zasiadłam do ocenienia zaległych blogów. Przepraszam, że tak długo. Brak czasu, chęci i w ogóle wszystkiego.

Blog: Kam

Ocena nieszablonowa… Powinnam chyba niedługo napisać sobie na czole: „specjalistka od ocen nieszablonowych”. Powoli już zaczynam zapominać, jakie są w ogóle kryteria.
Kiedy pierwszy raz weszłam na twojego bloga (a było to całe wieki temu), uderzył mnie wszechobecny fiolet, przeplatający się z czerwienią, ale generalnie… Spodobało mi się. Potem zaczęłam się przyglądać nagłówkowi i mina mi zrzedła. Ok, mogło być gorzej. Sprawdzałam, jak szablon prezentowałby się bez tego chłopaka z boku i moim zdaniem o dwa nieba lepiej. Ale szablon to rzecz gustu, do tego wykonany własnoręcznie, więc jakoś wybitnie nie będę się czepiać…
Co do treści… Pozwoliłam sobie zajrzeć na twojego drugiego bloga. I naprawdę… przeczytałam wszystko od początku do końca. Tam twój styl jest taki… no, twój. Widać, że naprawdę przeżywasz to, co piszesz. Szukasz porównań, masz ciekawe przemyślenia i patrzysz na różne sprawy w sposób, który nigdy w życiu nie przyszedł mi do głowy (a jesteśmy w tym samym wieku, z tego co wywnioskowałam). Natomiast pisząc swoje opowiadanie, udajesz kogoś, kim nie jesteś. Tworzysz wybujałe zdania, w których składnia leży i kwiczy, a bohaterowie są jacyś sztywni i bez życia. Przynajmniej takie odniosłam wrażenie.
Edgar, przynajmniej w oczach Julii, jawi mi się, jako kolejny Edward Cullen ze „Zmierzchu” (nawet imiona podobne!). Nie jestem wielką fanką tej sagi. Szczerze mówiąc, po pierwszej części dałam sobie spokój, a teraz próbuję się zmusić do przeczytania reszty, żeby wiedzieć, czemu znajomi mi mówią, że mam „edwardowskie oczy”. No i mnie też wkurza ta cała cukierkowa mania i wszystkie dziewczyny piszczące, kiedy tylko usłyszą cokolwiek o Jedynym Boskim Edwardzie (termin używany masowo na nonsensopedii). Żal.
Wracając do tematu, on też jest tajemniczy, słodki, związany z mrocznymi ludźmi, którzy mają coś do ukrycia (no, w tym wypadku nie chodzi oczywiście o kły, tylko o coś, co ja nazwałam „mafią”) i bohaterka zapewne, po stopieniu pierwszych lodów, zakocha się w facecie do szaleństwa, ale jak się o tym ludzie dowiedzą, to będą ją chcieli zabić, albo coś w ten deseń. Albo Edgar dostanie na nią zlecenie. Niemniej, Meyer osiągnęła sukces, wymyślając podobną tandetę, więc może i Tobie się uda.
Piszesz o rzeczach, których – w pewnym sensie – nie rozumiesz. Nie umiesz całkowicie i przekonująco oddać uczuć, które targają postaciami. Nie czułam gniewu, kiedy Edgar niemalże wrzeszczał na Dariusza. Nie zauważyłam niepewności, która powinna towarzyszyć Julii. Wszystko to jakieś takie… bezpłciowe, a nawet obojnackie.
Na szczęście, nie piszesz o niczym. Widać tutaj jakiś plan, wszystko (mam nadzieję), zmierza do jasno określonego punktu kulminacyjnego. Pytanie: co z tego? Jeśli mam gdzieś bohaterów, bo właściwie nie rozumiem, co nimi kieruje, to po kiego grzyba będę to dalej czytać? Żeby się pogapić w jakieś durne literki na ekranie monitora? Jasne, jakby mój astygmatyzm o niczym innym nie marzył.
Widzisz, dobry pomysł to nie wszystko. Kiepsko opisany dobry pomysł staje się średnim pomysłem, a im dalej brniemy w zapiski twórcy, tym bardziej nam się wydaje, że autor ma do dyspozycji cały świat, a przedstawia go czytelnikowi z tak wąskiej perspektywy, jakby patrzył na niego przez dziurkę od klucza.
Opisy też leżą. Za dużo informacji na raz. Teraz naprawdę nie pamiętam już, w co ubrany był Dariusz, jak wyglądała przyjaciółka Julii (swoją drogą, nawet nie wryło mi się w pamięć, jak miała na imię). Twoje opisy miejscami przypominają inwentaryzację, albo są poskładane od tak, żeby czytelnik miał w ogóle jakiś punkt zaczepienia, jak na przykład tutaj: Miała jasną karnację i oczy, i była nawet ładna. Moje pierwsze skojarzenie, związane z tym zdaniem? „O matko! Ona miała oczy!”. Chciałaś umieścić dwie informacje na raz i wyszło z tego coś zabawnego. Poza tym, to dobry przykład na sztywność opisu Była taka i taka, miała to i to i koniec. Czytelniku, zapamiętaj teraz wszystko, bo potem już może się nie trafić taka okazja.
W kwestii usterek technicznych… MASA powtórzeń. Po prostu las deszczowy z zaimkami osobowymi „mnie, mi, moja, moje, jego, niego, nas” i tak dalej. Narracja pierwszoosobowa stawia przed pisarzem wyzwania, a jednym z takich wyzwań jest używanie zamienników. Bo potem wychodzą takie: Nie skacz? – zdziwiłam się. Jego propozycja wydała mi się tak kusząca, że zapomniałam o moim lęku wysokości, o tym, że krew uderzyła mi do głowy i o tym, że chodnik znajdował się ponad sto metrów ode mnie. Otrząsnęłam niechcianą łzę i przybrałam stanowczy wyraz twarzy. Zdecydowana i pewna siebie odwróciłam się w stronę wyjścia na klatkę schodową. W drzwiach nadal stali obaj, a On wyciągał w moim kierunku rękę.
- Błagam, nie rób tego – powtórzył i postąpił jeden krok w moim kierunku. Od krawędzi budynku dzieliły mnie dwa metry. Cofnęłam się również o krok i krzyknęłam:
- Nie zbliżaj się!
Widzisz? Po prostu polska masakra klawiaturą QWERTY.
J eden z osiłków dźwignął mnie na nogi za ramię miażdżąc mi przy tym kości. Tutaj po prostu się obśmiałam jak norka i dłuższy czas nie mogłam podnieść. Po pierwsze: „J eden”? Po drugie: brak przecinka. Po trzecie: powtórzenie. A zdanie niby takie krótkie. Zdolny autor jednak jest mnie jeszcze w stanie zadziwić, gratuluję.
Hall biurowca nie zmienił się tak bardzo, może w recepcji siedział kto inny, a wystrój zmieniono na trochę mnie gotycki. Też bym się cieszyła, jakby styl zmieniono na mnie. Wiesz, wszędzie obrazy mojej osoby, może jakieś skromne rzeźby i cały personel, chodzący w maskach z moją podobizną! Ach, co za życie!
Podsumowując, nie jest źle, ale do ideału jeszcze naprawdę daleko. Zacznij pisać tak, jakbyś pisała w pamiętniku (czy też na blogu). Staraj się myśleć, co ty byś zrobiła w takiej sytuacji, jakie odczucia towarzyszyłyby Tobie. Bo w większości wypadków ludzie zachowują się podobnie. No i przeczytaj kilka wpisów na własnym blogu. Zobacz, jakie kipią z niego emocje i co sprawia, że… czytelnik może je dokładniej odebrać.
Na dzień dzisiejszy muszę wystawić Ci tróję na szynach, ale myślę, że szybko się poprawisz. Życzę powodzenia.

W klawiaturę stukała: Ag

Na forum pojawił się nowy dział „aktualizacje”, na którym (jak sama nazwa wskazuje) będzie można znaleźć m.in.: kto co ocenia, kiedy będzie można spodziewać się najbliższej krytyki oraz czy planujemy jakieś zmiany dotyczące samego bloga.
Przez minimum tydzień, nikt, kto przypadł Pat (Scarlett666) nie zobaczy oceny swojego opowiadania – wymiana i takie tam...
sUomka-zUomka
A teraz ocena:
------

Hura! Ja żyję! I moje oceny też żyją! Cieszmy się i radujmy...

Blog: Lena

Autorko kochana, zabij mnie, zamorduj, poćwiartuj i ugotuj w gorącym oleju, ale nie dałam po prostu rady przebrnąć do końca. Chociaż w ostatniej notce, jaką czytałam, akcja się jakoś rozwija, to ja zasypiałam nad tym dziełem... chyba siedem razy. Ostatkiem sił dobrnęłam do strony siedemdziesiątej siódmej (około połowa) i doszłam do wniosku, że jeśli styl mnie nie porwał do tej pory, to już raczej nie porwie, a nie chcę znowu zasnąć, nie odrobiwszy wcześniej zadania z polskiego... W każdym razie, przechodząc nareszcie do właściwej części oceny, na samym wstępie chcę Ci, droga Autorko, powiedzieć, że miałam ochotę Cię zabić przynajmniej kilka razy. Nawet w pamiętniku umieściłam stosowną notkę „zastrzelić Lenę, Autorkę tropem-zbrodni”.
Po pierwsze za styl. Twoja główna bohaterka, z tego, co udało mi się zrozumieć, jest NASTOLATKĄ. Czy na korytarzu, razem ze swoimi znajomymi mówicie o sobie tak: „Moja przyjaciółka, zacna Karolina, proponowała rozstawienie namiotu w ogrodzie przy swoim domu i schlanie się wraz z resztą naszej kompanii, jednakże nieustępliwa ciotka Matylda planowała mój natychmiastowy powrót do rodzinnego domu, prosto na ceremonię uświęcającą dwadzieścia pięć lat pożycia małżeńskiego Krystynki i Stacha.”? „Zacna Karolina” i „schlanie” pasują do siebie jak kwiatek do kożucha. Albo Adrianna wyraża się jak w dziewiętnastym wieku, albo jak w naszych czasach. Albo miesza oba te style wypowiedzi i robi się z tego jeden wielki burdel. Nie obrażając burdelu.
Potem Maciuś, który próbował zrelacjonować Adzie pojawienie się nad jeziorem jakiejś kobiety powalił mnie na łopatki: „- Ada, nie nudź! – poprosił Maciek, wiercąc się na swoim krześle. – Ja ją naprawdę widziałem! Wprawdzie nad stawem było trochę mgły, ale widziałem wyraźnie… Ada, musisz mi uwierzyć. Tam jest Pani Jeziora! Nad naszym stawem!” Słuchaj, mój kuzyn parę lat temu był w wieku Maćka i śmiem twierdzić, że nie mówił wtedy „wprawdzie”, tylko używał sformułowań takich jak: „Ag, nie nudź, tylko mi uwierz w końcu, bo mówię prawdę!” i zawsze potem leciał do ciotki z płaczem, że kuzynka go źle traktuje. Stare, dobre czasy...
Po drugie - za pomysł. Pomysł jest tak tragicznie wyświechtany, że już bardziej być nie może. Chmielewska o tym pisała, Welles o tym pisał, Orson Scott Card też. Muszę tutaj zaznaczyć, że oni robili to milion razy lepiej od Ciebie. Podróże w czasie połączone z morderstwami i znalezienie swojej rodziny w „historycznej” wersji to motywy miliardy razy przerabiane przez różnych twórców na nowo, od początku, znowu i wciąż, aż do znudzenia. Plusa za oryginalność zdecydowanie u mnie nie zarobiłaś.
Po trzecie - akcja. Błagam, na początku (nie wiem, jak dalej, bo mnie uśpiłaś...) wlecze się jak smród po gaciach, a na dodatek jest piekielnie przewidywalna. Już po zdaniu z „zacną Karoliną” (swoją drogą, te dwa słowa będą mi się chyba śnić po nocach) wiedziałam, że ta popijawa nie skończy się dobrze, trafią na komisariat i Adzie dostanie się od ciotki. O, zgrozo... A teraz zapewne się okaże, że ta cała wycieczka w przeszłość uświadomi Adriannie, jak wiele ma i jak powinna się cieszyć, iż żyje w takich czasach, a nie innych. Muszę się normalnie zatrudnić, jako jasnowidzka...
Co mi się podobało? Tutaj wiele się nie spodziewaj... Chociaż nie mogę Ci nie posłodzić, bo na to zasługujesz.
Postacie nie są złe. Gdyby, oczywiście, pominąć nagminnie pojawiające się teksty Adrianny, które wcale a wcale do niej nie pasują, kilka potknięć językowych Maciusia (choćby to „wprawdzie”) i małe prawdopodobieństwo „miłości od pierwszego wejrzenia” Artura do Ady, to jest całkiem w porządku. Każda postać czymś się odróżnia od pozostałych, ma własne zdanie i nie zmienia swojej natury od tak. Tutaj warto zwrócić uwagę na Michasię, która zaskarbiła moją sympatię już od samego początku. Prosta kobiecina, która ma sporo na głowie, ale nie chce się przyznać do tego, że potrzebuje pomocy... Miodzio z boczkiem, jak to mawia mój znajomy.
Hmm... trzy słowa o opisach: opisy zdecydowanie są. Pomieszczenia, uczucia, myśli bohaterów, akcja - wszystko zgrabnie ubrane w słowa. Chociaż nie są jakieś porywające i brakuje im tego „czegoś”, tego polotu... Wyglądają tak, jakbyś je napisała, żeby były. Nie widzę w tym cząstki Ciebie.
I jeszcze urzekła mnie wprost szata graficzna bloga. Świetna. Wszystko na swoim miejscu, ładny nagłówek, ciekawa czcionka, kolory nie biją po oczach i ogólnie mogłabym czytać Twoje opowiadanie nawet na blogu, bez kopiowania do Worda, ale ze względu na wygodę, musiałam popełnić to świętokradztwo. Tylko przy pierwszych dwóch notkach pojawiła się (we wszystkich przeglądarkach) jakaś dziwna ramka z suwakiem, która doprowadziła mnie do szewskiej pasji...
Błędów nie było dużo. Parę razy zjadłaś ogonek, wyłapałam może trzy literówki, jedną dosyć śmieszną:
„Nigdy w życiu w niej taki szalony pomysł nie postał!” - faktycznie, on w niej nie postał, on się na niej położył, a potem przeszli do rzeczy.
No i to tyle z mojej strony. Skończ wreszcie z tym podniosłym stylem, bo przysięgam, że wykorkuję (i zapewne nie tylko ja) i pociągnij akcję trochę do przodu. Niech coś się dzieje, a nie tylko ten ślub i ślub... Właściwie to nawet nie do końca był ślub, ale mniejsza o większość.
Na dzień dzisiejszy wystawiam Ci czwórkę i życzę miłego piłowania klawiatury.

Nad oceną pastwiła się: Ag

Tak! Tak, tak, tak! Nareszcie!
A Ty… Oj, bój się…
Blog: rosaja-nijane

1.Fabuła
-oryginalność:
Hę? Jaka znowu oryginalność? Naprawdę chciałam przeczytać Twoje opowiadanie. Myślałam, że to będzie ciekawe, inne. Nie zraża mnie yaoi, mam za sobą całą Serię Herbacianą. Ale to… TO, co napisałaś… Właściwie nawet nie wiem, o co do końca chodzi, bo akcja jest tak poplątana, że słowami nie da się tego wyrazić. Snape, który coś planuje, śmierciożercy chcący złapać Pottera, stary Dumbie mający zamiar go wykorzystać (ale do czego i w jakim celu, to chuj wie) i sam Harry planujący rozpoczęcie nauki czarnej magii od wielkiego panicza Malfoya. Nie będę wspominać (a może jednak?) o cholernie dziwnym wątku medycznym. Naprawdę, mogłaś to nam wszystkim darować.
Kiedy chce się brać za fanficki, trzeba mieć duże pojęcie o pisaniu i świetny pomysł. Inaczej wychodzi masakra nożem kuchennym.
Normalnie… Rzygać się chce. Poproszę o kubełek, zanim będzie za późno. Nigdy nie lubiłam krwawych scen. 3/20
Nie, stop! Za zacytowanie pani Rowling, bez wyraźnego zaznaczenia tego cytatu… 0/20.
I żałuję, że nie mogę stawiać punktów ujemnych. Wkurwienie mnie takie ogarnęło, jak to zobaczyłam, że nie wyobrażasz sobie. Dobrze, że pod ręką był tylko kot, do którego mam sentyment, bo inaczej mogłoby się to źle skończyć. Jego mruczenie i wypadająca sierść uratowały Twoją nędzną skórę.

-bohaterowie:
Och, są przecudowni. Naprawdę. Potter, jako emo o przerośniętym ego i manii prześladowczej co chwilę wyglądający jakby się ciął albo planował samobójstwo. Malfoy chcący mu pomagać w nauce czarnej magii. Dumbledore (moja ukochana postać!) jako ostatni kretyn, a do tego zachowujący się momentami podobnie do pani z warzywnika, a nie dyrektora najbardziej prestiżowej szkoły magii. Snape, w roli pedofila – boski. A do kompletu Ron, jak nie Ron, Hermiona, jak nie Hermiona i Lupin (znów, mój ukochany!) zupełnie jak nie Lupin. Wiesz, co z tego wyniknie? Jeden punkt, żeby nie było Ci smutno - 1/15.

-błędy:
Och, mam ich tak dużo, że gdybym musiała je wszystkie wymieniać, to czytałabyś ten dział do jutra. Oszczędzę Ci tego, pozwolę sobie wymienić kilka(naście) tych, którymi wepchnęłaś mi po prostu palec do oka albo rozbawiłaś do łez.
„ Jasne, żywe płomienie oświetlały jego zmęczoną twarz.” - kpisz sobie ze mnie? Przecież wszyscy wiedzą, że płomienie są ciemne.
„ Gdy był już prawie przy wyjściu zatrzymał go głos Ginny, która właśnie pojawiła się w salonie z jakimś notatnikiem w dłoni.
- Och… Harry. Jak dobrze cię wiedzieć. Właśnie o tobie rozmawialiśmy.” - ciekawi mnie to, w jaki sposób uczestniczyła w rozmowie, chociaż dopiero co zjawiła się tam. Rozumiem, że to jeden z tych sposobów komunikacji, których mój malutki mózg nie jest w stanie ogarnąć (nie będę wspominać o powtórzeniu).
„ Okularnik odkręcił wodę i pod zimnym strumieniem, z cichym sykiem, jako oznaką bólu, usuwał fragmenty prezentu od Syriusza.” - z cichym jękiem, jako oznaką wykończenia psychicznego, powędruję przez Twój TFUr do psychiatryka.
„ Nigdy nie wiadomo, co odszczepi stary trzmiel w obronie swojego Złotego Rycerzyka – pomyślał winowajca zamieszania.” - serio? Ja myślę, że on już odszczepił. Twój mózg.
„ Wspiął się na jego łóżko i usiadł Harry’emu okrakiem na brzuchu wbijając kolana w jego uda tak, by okularnik nie mógł się ruszyć.” - jak on to zrobił? No, normalnie, ja tak nie potrafię!
„ Ta, jakże normalna dla Severusa, myśl przywróciła równowagę umysłową Mistrza Eliksirów, dzięki czemu mógł on szczelnie zamknąć swój umysł oraz osiągnąć stan skupienia i spokoju wewnętrznego.” - a potem usiadł w pozycji kwiatu lotosu i zaczął lewitować.
„ Otworzył klapę w suficie i jego oczom ukazał się widok, który wstrząsnął jego sercem i umysłem.” - Ag stwierdziła, że musiał mieć niezły wibrator w kieszeni. A jednak, konsultacje telefoniczne na coś się przydają.
„ Doprawdy, omysł Albusa, by prefekci Gryffindoru obserwowali chłopaka, był nad wyraz głupi i niesmaczny, ale wciągnięcie w to całego rocznika czy nawet domu, było -.” - myślnik. Wyraża więcej niż tysiąc słów (o literówce nie wspomnę).
„ To byli jego przyjaciele. Razem tworzyli Wielką Trójcę Hogwartu, nierozłączny zespół.” - jasne. Byli jak Ravenclaw, Gryffindor i Hufflepuff po odejściu Slytherina. A Dumbledore z Voldemortem uniżenie przynosili im herbatkę.
„ Snape chciał, by się nie spóźnił, więc specjalnie dla niego spóźni się. Nawet, jeśli miałby potem stracić punkty.” – wow. To prawie jak dostać jedynkę w sierpniu (przypominam, że Harry czekał na niego w dniu powrotu do domu).
„ Jednak, dlaczego, dlaczego dlaczego wszyscy dali się na to nabrać?” - dlaczego, dlaczego, dlaczego?! Dlaczego ja muszę to czytać?!
„ W porządku, może ostatnio nie był w najlepszym nastroju, ale każdy by taki był, gdyby był winny straty swojej jedynej rodziny.” - kurwa, wymiękłam. Więcej nie dało się tutaj upakować, nie?
Jedyne pocieszenie, to fakt, że udaje Ci się nie robić błędów ortograficznych (o interpunkcji nie wspomnę, bo tak skopanej wieki nie widziałam). 3/15

2.Szablon
-przejrzystość:
Regulamin nie należy do tych zbyt dobrze widocznych, ale całość jest całkiem w porządku. Najważniejsze rzeczy na górze, szkoda tylko, że tak małym druczkiem. 4/5

-zgodność z tematyką bloga:
Jasne. Przecież kruki i Potter to synonimy, prawda? Jedyne co, spodobało mi się zdjęcie, które rzekomo przedstawia Harry’ego i Draco. Jest subtelne i naprawdę… ma w sobie coś. 2/5

-pierwsze wrażenie:
Bardzo złe. Od razu rzuciły mi się w oczy aż trzy błędy. „Poza tym”, nie „po za tym”. Krytyka z kulturą? To jakiś nowy związek? Krytyka to PiS, a kultura to PO? Jak już, to kulturalna krytyka. I tak na marginesie, masz jeszcze literówkę w cytacie. 1/5

-dodatki:
Opis bohaterów z wydarzeniami, które jeszcze nie nastąpiły. Super. Każdy lubi czytać streszczenie zanim sięgnie o książkę. Plus za galerię, choć trochę mnie zszokowała (ale ja ponoć jestem z zeszłego wieku). 2/5

3.Informacje o autorze:
Pewnie Cię zaskoczę, ale tam też masz błąd. „Książka Fantazy” to chyba taka, którą usmarujesz niechcący Fantazją. Powinno być „książka fantasy”. I całkowicie się z Tobą zgadzam – nie potrafisz pisać. A warsztat jest czymś, czego nikt za Ciebie nie nabędzie. 3/5

4.Podsumowanie:
Nie muszę liczyć punktów, żeby wiedzieć, że masz niedostateczny. Może byłoby lepiej, ale pogrążyłaś się wciśnięciem pani Rowling między swoje flaki.

5.Rady:
Nie mam ich dla Ciebie. Radziłabym zatrudnić betę, ale Ty masz przecież już dwie. Może je zmień, chociaż to i tak zapewne nie pomoże. Najlepiej by było dla wszystkich, gdybyś poszła Własną Drogą. I żeby szlak trzymał się daleko od pióra, klawiatury, długopisu czy czegokolwiek czym można pisać.

Oceniała: (ruda) Scarlett666

Ferie się kończą, zgroza normalnie. A ja, na zesłaniu u babci, zabrałam się za kolejne opowiadania do oceny. Na pierwszy ogień:
Blog: Anka

No, więc, moja droga... Muszę Ci powiedzieć, że rozbroiłaś mnie już na wstępie. Gdy zobaczyłam w Twoim zgłoszeniu: "kaszka", bo zaraz zapomnę , od razu poczułam do Ciebie sympatię, sama nie wiem czemu. To pierwsze zdanie było tak rozbrajająco szczere, proste, a przy tym urocze, że z zapałem zabrałam się za czytanie Twojego opowiadania.
Który zresztą bardzo szybko straciłam.
Zacznijmy od tego, że cała oprawa graficzna jest po prostu… nudna. Monotonna, utrzymana w niebieskim – nic nie rzuca się w oczy, nie ma na czym zatrzymać wzroku. Do tego żadnych dodatków – dobra, są linki i sonda. No i ścieżka dźwiękowa (której, przyznam bez bicia, nie przejrzałam). Nie znalazłam nic o Tobie, zakładka „Autorka i linki” jest kłamstwem, przynajmniej w połowie.
W sumie, najgorsze jest to, że kiedy przystąpiłam do czytania Twojego opowiadania, uczucie znudzenia nie tylko nie minęło, ale jeszcze nasiliło się. Dawno opowiadanie mnie tak nie zniechęciło. Jedynym powodem, dla którego przebrnęłam całkowicie przez nie (tak, udało mi się!) była moja alternatywa – „Pan Tadeusz”. Kiepska motywacja.
Nie wiem właściwie, w czym jest problem. Może to po prostu nie mój styl i nie wpasowałaś się w moje upodobania, chociaż ja łatwo daję się załapać na większość haczyków. Całość wygląda na bardzo przemyślaną, zaplanowaną od początku do końca, a napisana jest poprawnie do bólu. Znalazłam kilka błędów, ale to będzie czepianie się…
Tak, lubię się czepiać.
„ Oczywiście gdyby ktoś tu podał mu numer.”
„Jak chcesz połączyć dzienne studia, trzeci rok! i pracę?”
„Niestety nie jedyny interes, jakim mężczyzna się zajmował.”
„Chyba że aż tak bardzo zależało jej na pracy w policji...” - zjadłaś przecinki. Mam nadzieję, że były niesmaczne.
Poza tym, mam pewną… wątpliwość.
„Przekręcił łucznik ze zmarszczonym czołem, a na widok stojącej na progu osoby dodatkowo rozdziawił usta.” i jeszcze „ Teraz rozmowa ucichła, zakończona stanowczym zatrzaśnięciem drzwi przez rozbawioną i odrobinę zirytowaną dziewczynę, która po chwili przekręciła łucznik.”
Wytłumaczysz mi, co to, do cholery, jest ten… łucznik? Pytałam kilka osób i żadna nie potrafiła mi na to pytanie odpowiedzieć, a jedyne określenie jakie ja znam, to judasz. Czy może ten był jakiś specjalny, judasz extra limited version, który strzelał z łuku do niechcianych gości?
„Odsunął nie spakowane rzeczy i stanowczo popchnął ją na łóżko.” - otwórz proszę zeszyt do polskiego i sprawdź, jak pisze się „nie” z przymiotnikami. I nie pisz tak na maturze.
Na koniec, zauważyłam, że używasz bardzo dużo celowych powtórzeń. One są fajne, ale w umiarze. I wyłapałam jeszcze kilka, które chyba nie miały być do końca celowe (albo też są wyjątkowo nieudaczne).
„ A pani nie idzie do domu? – zaryzykowała pytanie, przypominając sobie stosy papierów do zestawienia, które Rosińska zaserwowała sobie na wigilijny wieczór.”
„— To mojemu ojcu zawsze zależało na opinii innych, nie mnie – rzekła. – Mnie jest wszystko jedno, co o mnie myślisz, co ktokolwiek myśli.”
Jak na 64 strony tekstu, jestem pod wrażeniem.
Już mówiłam - nie trafiłaś do mnie. Czytanie Twojego opowiadania było prawdziwą drogą przez mękę. Jednak, było parę rzeczy, które mi się spodobały. W pamięć zapadło mi jedno zdanie:
„Ciche pyknięcie w ekspresie oznajmiło, że życiodajny płyn jest gotowy do zatruwania kofeiną uzależnionych organizmów.” - to jest prawdziwa perełka. Najbardziej niebanalny opis działania ekspresu do kawy, jaki kiedykolwiek widziałam.
Do tego, udało Ci się nawet mnie rozbawić parę dobrych razy. Najbardziej pocieszną parę stanowili dla mnie Michał i Janek. Scena przed wejściem na uczelnię jest absolutnie genialna. Odpowiedzi Marcina, gdy rozmawiał z Rafałem, czy konwersacja Ewy z właścicielem hotelu również trzymają poziom.
Właściwie to wszystkie dialogi trzymają poziom. Są napisane lekko, naturalnie, żadnego wymuszenia, a to naprawdę rzadkość – gratuluję.
Przez opowiadania przewija się cała masa różnych narratorów, a wszyscy są od siebie różni. Postać Wiktora chyba najbardziej przypadła mi do gustu, cieszę się, że pojawił się aż tyle razy, bo sama wzmianka o nim pozwalała przebrnąć dalej. Natomiast centrum zainteresowania, Ewa Rosińska… Kiepsko z nią, naprawdę kiepsko. Rozumiem, że miała zostać wykreowana na zimną sukę i tak dalej, ale wyszło Ci to aż ZA dobrze. Jest przerysowana, wyidealizowana w tym swoim wizerunku Królowej Śniegu. Ludzie nie stają się tacy, cokolwiek by się nie działo. Jej postać działała mi jedynie na nerwy, równie dobrze mogłaby zniknąć, bo wbrew temu, co napisałaś w zgłoszeniu, nie odebrałam tego jak próby sportretowania dojrzałej kobiety – ona była po prostu czynnikiem łączącym te wszystkie opowiadania.
Żeby sprawiedliwości stało się zadość – dostajesz czwórkę.
To Ty pisz dalej, a spróbuję dojść do tego, co takiego spowodowało, że Twoje opowiadanie czytało mi się gorzej niż „Potop”.
Właśnie przeczytałam te wypociny jeszcze raz, żeby znaleźć błędy. I wiesz co? Cholera jasna. Tak mnie znudziłaś, że aż moja ocena jest nudna.

Oceniała: Scarlett666

Nadal jestem chora. Chociaż trochę mniej jak cholera jasna i bardziej jak cholera ciemna.
Blog: Paola Gralla – Wolontariusze

Gdy dostałam po raz kolejny Twoje opowiadanie, będę szczera, pomyślałam – wszystko, tylko nie to! Nieee! Nie wspominając o tym, że musiałaś zażyczyć sobie ocenę nieszablonową, prawdziwe zUo wśród ocen i mój największy nocny koszmar.
No cóż, kiedy przeżułam już to (potrzebowałam dwóch dni), po raz… czekaj, zaraz sprawdzę… pięćdziesiąty weszłam na Twojego bloga.
Przyznam, nie zabrałam się do tego entuzjastycznie. Ale kiedy już rzuciłam okiem na szablon i chciałam bezkarnie skopiować Twój tekst do Worda, by sprawdził za mnie błędy, zostałam przez coś przyhamowana. Przyjrzałam się dokładniej całości i pomyślałam – rany, przecież ona włożyła w tę grafikę mnóstwo pracy.
W tym momencie zmieniłam odrobinę swoje nastawienie. Wprawdzie grafika to nie wszystko, ale kiedy czytałam „Kierunek: Ibiza”, miałam wrażenie, że potraktowałaś wszystko trochę zbyt lekko i zaledwie prześlizgnęłaś się po temacie. Teraz przyszło mi do głowy, że odwaliłaś kawał dobrej roboty. No i wtedy zaczęłam szukać potwierdzenia w tekście.
Mam zacząć od kwestii Słitasia, czy może Pat? (tak, wiem, mam swoje dwa alter ego – jedno nosi różowe bluzki, a drugie ogląda „Jackassy” po nocach. No i?)
Dobra, będzie od kwestii Pat, Słitaś popełzła po coś słodkiego, żeby być jeszcze słodszą niż zazwyczaj.
Znowu muszę Ci zwrócić uwagę na język. Po raz kolejny te same błędy:
„ Obawiał się też, iż ma cechy charakteryzujące przysłowiowe jędzy. Czuł to podświadomie, zdając się na przeczucie, gdyż nic w jej wyglądzie na to nie wskazywało.”
„Otworzyła ostatnią okiennicę i zorientowała się, iż Alex wcale nie opuścił pomieszczenia, jak to zwykł robić po słowach powitania.”
„Chyba była w dobrym nastroju, gdyż raczej rzadko się uśmiechała.”
Łapiesz o co mi chodzi, prawda? Nawet pogrubiłam te wyrazy, które mnie tu najbardziej rażą. Błagam, zrób coś z tym, albo ja zrobię coś z Tobą. Całość czytałoby się o trzy nieba lepiej, gdybyś zamieniła te zwroty na coś bardziej przystępnego, jak „że”, „bo”, itd. Albo w ogóle je wycięła. Te zdania poradziłyby sobie w świecie bez kombinowania z podejrzanymi zaimkami czy innymi częściami mowy.
Ach, zapomniałabym.
„– Nie czas na nerwy, panie Himley – Ugandyjka pogroziła mu palcem.” - użyj tego zwrotu jeszcze raz, a przysięgam, któregoś dnia obudzisz się i nie będziesz mogła nikomu grozić palcem, bo po prostu nie będziesz ich miała.
W tekście znalazłam jeszcze kilka zdań, które mnie zaciekawiły…
„ Nasze bagaże nieco przyniszczały w podróży.” - czyli co? Wyjęły różowe żyletki i się pocięły?
„ Nikt nie waży moich słów, na które to w Europie muszę ciągle zważać.” - a to po jakiemu? Po ugandyjsku? Czy może po paolowemu?
„ No to pięknie, ma mnie za wariata – przeleciało mu przez myśl. Podrapał się pogłowie, nie wiedząc, jak wybrnąć z tej kłopotliwej sytuacji. Jenna niespodziewanie podeszła do niego i ostrożnie położyła mu ciepłą dłoń na czole. Ten matczyny gest poruszył w nim jakąś czułą strunę i już wiedział, że Jenna Loebsthoff jest kobietą jego życia.” - o. matko. Nie mam nic więcej do powiedzenia. Naprawdę.
Jednak, generalnie jest o wiele lepiej w porównaniu z Twoim poprzednim opowiadaniem.
Kur… de. Słitaś, wracaj do klatki. Jeszcze nie twój czas, downie. No, mówię, idź sobie! Patrz, tam jest kotek! Bierz go, tygrysie!
No.
Już. Coś jeszcze mi się nie podobało… A, tak. Poza napuszonym jak paw językiem (i zachęcającym do pawia), niektóre dialogi wydały mi się sztucznie. Całości brakuje lekkości i humoru. Tylko raz się zaśmiałam, a naprawdę cenię sobie literaturę, która potrafi mnie rozbawić.
Dobra, już… Oddaję klawiaturę Słitasiowi. Dzieciaki, przygotujcie kubełki, bo może być… ugh…

Zacznijmy od postaci. Tym razem są naprawdę wyraźniejsze i mają jakiś swój charakter. Trochę złośliwy i nadęty De Witt, szarmancki i pogodny książę Alexandre, sztywna Natasza czy urocza i pomocna Jenna. Tworzą zgraną i barwną kompozycję.
Zaskoczyłam samą siebie, gdy nie zraziła mnie postać Alexa. Szczerze mówiąc, pomyślałam: a książę Harry był w Iraku, i co? To jakiś tam Alexandre nie może jechać sobie do Afryki? Do tego Twoja pisanina o poprawianiu wizerunku następcy tronu – łyknęłam tę bujdę. Jak dla mnie, całkiem wiarygodna historyjka.
Całość przypadła mi nawet do gustu. Historia jest z pomysłem – mieszanka kulturowa, która ma jeden cel - pomagać. Wciąga bardziej niż „Kierunek: Ibiza” (wybacz, że nie mogę się powstrzymać przed porównywaniem tych dwóch opowiadań), czuję w nim… sama nie wiem… To ma dla mnie ręce, nogi, głowę i, co najważniejsze, duszę. A gdy zaczęłam czytać i zdałam sobie sprawę, jak głęboko zanurkowałaś w temat, by to napisać, jedyne co byłam w stanie wydukać, to „woow”… Podziwiam.
Nie mówiąc o tym, że naprawdę mnie zaskoczyłaś, gdy Alexandre wparował do gabinetu Gordona i nazwał go swoim bratem. Tego się nie spodziewałam. Tak, jak w czasie czytania „Ibizy”, już po trzeciej części znałam Twój program na następne dwadzieścia dziewięć, tak teraz nie mam absolutnego pojęcia co będzie dalej.
I jeszcze, na marginesie, bardzo spodobały mi się te wstawki, które ukazują to, co widzi kamera. W ogóle, wielowątkowa historia zawsze będzie bardziej wciągać niż ta jedno (i to jeszcze przewidywalna).
Co tu dużo mówić? Wszystko ładnie ze sobą gra. Szablon oddaje klimat, czytając ma się wrażenie, że otacza nas wzburzony, czerwony pył… Jednak, drobna rada na przyszłość – nie skupiaj się tylko na wątkach miłosnych, to zepsuje efekt, który udało Ci się osiągnąć :).
Tym razem, z czystym sumieniem stawiam Ci taką porządną, dużą, soczystą i smakowitą czwórę. Mam nadzieję, żeś usatysfakcjonowana.
Tak na koniec… Widziałaś nową reklamę Chupa Chupsów? „Chcesz tego, Chuck?! Chcesz?!”
O, przepraszam.
Chcesz tego, Paola?! Chcesz?! To pisz!
Jakkolwiek to dwuznacznie zabrzmiało.

Nad oceną ślimaczyła się Wasza Niezastąpiona i Ukochana Scarlett666.

Mamy dzisiaj Dzień Skromności.

O rany, już mnie głowa boli od gapienia się w monitor. Naprawdę... Czytałam, czytałam... I doczytać się nie mogłam. Ale już jestem i zabieram się w końcu za ocenę. Swoją drogą - kolejną ocenę nieszablonową. Chyba będę musiała je polubić...

Blog: Nadia

Męczyłam się z Twoim opowiadaniem w sumie sześć godzin. Cztery rozdziały, 26 stron i SZEŚĆ GODZIN. Borze lesisty, nigdy więcej...
Zanim jednak zacznę się pastwić nad tą TFUrczością, powiedzmy trochę o szacie graficznej. Jest po prostu genialna. Faktycznie, najlepiej prezentuje się w Explorerze. W Google Chrome i Firefoxie tekst trochę wyjeżdżał poza ramki, ale dało się to przeżyć (po paru głębszych). Ciekawy obrazek, chociaż tekst lekko nieczytelny. Ale ma swój klimat, to się liczy. Skojarzyło mi się z jakimś romantycznym krajobrazem. Samotna bohaterka, opuszczona przez wszystkich, patrzy w daleką dal i się napatrzeć nie może. Jak się potem okazało - było to słuszne skojarzenie. Jedynym mankamentem jest rozmiar czcionki. Przy takiej ilości tekstu nie powinien być aż tak wielki, bo całość wygląda, jakby przejechał po niej walec i ją nieźle rozpłaszczył. Ale może to tylko moje zdanie. Ponoć duża czcionka ułatwia czytanie dzieciom w przedszkolu. Nie sprawdzałam, tekst kopiowałam do Worda.
Odwleczmy jeszcze trochę pastwisz, jakiemu będę musiała poddać Twoje opowiadanie, za co na pewno tłum fanów się na mnie rzuci, nie pozostawiając suchej nitki. Porozmawiajmy o Tobie.
W poprzedniej ocenie w ogóle jakoś zapomniałam o uwzględnieniu informacji o Autorze, nie mam kompletnie pojęcia, co było tego przyczyną. Kajam się.
Widzę, że mamy podobne zainteresowania. Wszystkie wymienione przez Ciebie książki czytałam i byłam pod wrażeniem, natomiast w kwestii filmów się rozminęłyśmy. Cóż, dziwne ze mnie stworzonko. A to, że jesteś osobą towarzyską, nie koliduje z zamiłowaniem do literatury pięknej, naprawdę. Znam wiele osób, które dopiero wieczorem zasiadają do lektury, przez cały dzień szaleją ze znajomymi w kawiarniach, na dyskotekach, albo Bór jeden wie gdzie...
Nie powiedziałaś za wiele, ani za mało. Takie w sumie najważniejsze informacje. Chociaż chciałabym wiedzieć, ile masz lat, a tego rąbka tajemnicy nie uchyliłaś. Cóż, widać jestem niegodna poznania daty Twego urodzenia.
No, teraz przechodzimy do części właściwej, czyli do... Tak, do wielkiej jatki pt. „co się Ag nie podobało i czego strawić nie mogła”.
Po pierwsze - główna bohaterka. Przepraszam najmocniej, ale ile razy już pisano o tych mieszankach gatunkowych? Pół elf, pół wilkołak; pół człowiek pół krasnolud, ćwierć gówno, półdupek... Zawsze byłam za zachowaniem czystości rasowej. Bez mieszanek. Dlaczego? Bo schemat takiej postaci jest ZAWSZE dokładnie taki sam: (w przypadku półelfa) biedna, porzucona osóbka, której nie akceptują ani elfy, ani tym bardziej ludzie, zazwyczaj kompletnie zakompleksiona, zemowacona do granic możliwości, ale raptem pojawia się książę z bajki, który odmienia jej życie, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Brzmi znajomo? Chociaż dobrze, że nie jest piękna, zadbana i nie podbija męskich serc, jak jakaś Femme Fatale, żeby się dowartościować. W ogóle - jak taka biedna zahukana dziewczyna raptem stała się duszą towarzystwa całej kompanii, to naprawdę nie mam pojęcia. I imię - Rimavelle... Połączenie Rimmela i Velvet... (wiem, mam dziwne skojarzenia), ale sama go sobie nie wybierała, więc niech zostanie. Nie jest pięciokilometrowe.
Jeszcze jeden fragment, po prostu nie mogę go sobie darować... „Westchnęła ze zrezygnowaniem i zerknęła na drugi koniec celi, gdzie pod ścianą siedział szczupły mężczyzna. W półmroku nie mogła wyraźnie dostrzec jego sylwetki, ale po tak długim czasie przypatrywania się mu doszła do tego, że ma krótkie, dosyć jasne włosy i jest średniego wzrostu, około sześciu stóp. Zdążyła nawet odkryć, że jest nieuprzejmy i skryty. ”- miała takie oczy, które prześwietlają duszę na wylot. Uwierzycie?! A może to po prostu dobre szkła kontaktowe? Też takie chcę!
Po drugie - Caemorier. Sama postać jest ciekawa, choć też dość sztampowa. Przystojny, wysportowany, lekko ironiczny z nutką sarkazmu. I ten uśmieszek, o którym nieustannie piszesz. Lubię ten typ bohatera. Co mi się w nim nie podobało? Opis. Sam głupi opis z punktu widzenia Rimavelle. „Widać było, że Caemorier zgłębiał nawet filozofię, był elokwentny i kiedy było trzeba, potrafił pokazać nienaganne maniery. To zaburzało jej obraz zabójcy, który zawsze był czarny, zły i pusty. Ten człowiek zaprzeczał wszystkiemu, w co wierzyła przez lata. - pomijając już fakt, że Rimvelle zdecydowanie za szybko wyciąga wnioski... to sama była pusta. Zabójcy to przecież najciekawsze, najbardziej tajemnicze i nieodgadnione postaci! Jak pusty może być ktoś, kto zabija drugiego człowieka (bądź też elfa, krasnoluda itp.)?!
Po trzecie - świat przedstawiony. Mamy tu do czynienia z państwem/królestwem/krajem (skreślić niepotrzebne) o nazwie Galsier. I nie wiem absolutnie nic więcej. Są tam magowie, elfy i inni popaprańcy (nie jestem uprzedzona do fantasy, ale nigdy nie wiem, jak nazwać całą tę zgraję „nieludzkich” postaci), burmistrzowie, szlachta, byli niewolnicy... I... No właśnie. I nic. Pozwolę sobie znowu posłużyć się cytatem: „Odwróciła się szybko i ujrzała maga w granatowej długiej szacie śpiewającego jakąś inkantacje. W pewnym momencie wykonał jakiś dziwny gest i poderwał obie ręce w górę, a po kilku sekundach opuścił gwałtownie.” - jakiś, jakieś... Pewnie myślisz, że to działa na wyobraźnię? Nie działa. Jako szanujący się czytelnik chcę wiedzieć, czy on machał tymi rękami, jak egzorcysta nad opętanym, czy to tylko delikatny - jak papier Foxy - ruch palcami, a może pokazał im wszystkim gest Kozakiewicza? Bo ja dalej nie wiem...
Po czwarte - styl. Dziewczyno, coś Ty tu zwymyślała?! Borze lesisty... To przez ten Twój... nawet nie wiem, jak to coś określić, nie mogłam przez to przebrnąć tak długo. Najpierw piszesz o jakiś cholernych tumultach, zarzucasz zdaniami rodem z Biblii, a potem mi wyjeżdżasz z jakimś neologizmem. Żeby nie być całkowicie gołosłowną...
„No, tak właściwie, to nie byli jej prawdziwymi rodzicami… Pewnie nie chcieli jej tego powiedzieć, jednak, by tego nie zauważyć, trzeba by było być ślepym. Oni oboje byli ludźmi, a ona... miała spiczasto zakończone uszy, ciemnoniebieskie, prawie granatowe oczy w kształcie migdałów, szczupłą pociągłą twarz. Jednak to wszystko nie było tak wyraźne, jej rysy nie były ostre, a uszy znacznie krótsze… niż u elfów. Była półelfką. Jej przybrani, choć jedyni na świecie rodzice, wyglądali zupełnie inaczej. Widać było, że nie jest to jedna krew. Matka była blondynką, ojciec był rudy, a ona miała włosy w kolorze bardzo ciemnego brązu.” - mój mózg zawył, zatrząsł się, zaklął głośno i stał się nieużyteczną papką. Czy Ty znasz jakieś inne czasowniki? Ciągle coś powtarzasz. Ciągle, ciągle, w kółko i wciąż... Wygląda to tak, jakbyś w ogóle nie widziała powtórzeń. Albo nie czytała tekstu przed publikacją. Swoją drogą, masz najgorszą odmianę bylicy pospolitej, jaką w życiu widziałam...
„Był w tym niezły, poruszał się szybko i bezszelestnie, co sprawiło, że w dziewczynie zamarło serce.” - tak po prostu. Jej serce popatrzyło na faceta, popatrzyło i wrzasnęło: "zaraz dostanę zawału!", po czym grzecznie zamarło i czekało na reakcję organizmu.
„Opasły strażnik podniósł głowę i otworzył usta, jakby chciał coś powiedzieć, lecz nim zdążył to zrobić, w jego krtań wbił się długi sztylet.” - a ten sztylet wyskoczył zza pazuchy i z donośnym krzykiem "nie daruję ci tej nocy!" wbił się strażnikowi w krtań. A to pech, doprawdy...
„Usłyszała syknięcie. Poderwała głowę i natrafiła na wściekłe spojrzenie towarzysza. Najwyraźniej, gdy się zamyśliła, przestała za nim iść. Odpędziła od siebie wspomnienia i strach i podbiegła do niego na palcach. Popatrzył na nią z dezaprobatą i jakimś szyderstwem w niebieskich oczach, jednak odwrócił się i skręcił w boczny korytarz.” - i... i... i... IGLAK!
„Gdy znalazła się przy nim, już chciała zwrócić mu uwagę na to, że wyjście znajduję się gdzie indziej, jednak zaledwie otworzyła usta, on zaczął majstrować przy jakichś żelaznych drzwiach i po chwili owiał ją chłodny jesienny wiatr. Zachłysnęła się tym odświeżającym powietrzem. Po wdychaniu oparów stęchlizny, szczyn i odchodów był to piękny zapach, który delikatnie pieścił jej nozdrza, mimo że już pierwsze ostre nuty zimy pojawiały się w tym powiewie.” - powietrze było odświeżające, bo używali przy drzwiach Brise Mini Spray! [/kryptoreklama] Toż to takie oczywiste...
„ Już po raz drugi w tym niebezpiecznym, ale jakże obfitym w wydarzenia dniu, myślała, że oto nadszedł jej koniec, a jednak myliła się.” - albo ja już do reszty ześwirowałam i wszystko mi się z Biblią kojarzy, albo Ty piszesz tak, że nie może mi się to kojarzyć inaczej... "I oto nadszedł jej koniec, a jednak myliła się. Bo nie znasz dnia, ani godziny..."
„Niestety było to winą tego, że chadzała tędy dosyć często po wodę do rzeki i znała tu każdą spróchniałą kłodę, każdą kępkę mchu, każdy liść i każde zwierzątko, choć nie było ich dużo, gdyż i ten zagajnik nie grzeszył wielkością.” - a jednak to Biblia... tam podniosły styl, tu mówisz o grzechach... Gdzie jakiś prorok? Od biedy może być "Prorok Codzienny"...
„- Moi rodzice nie płacili haraczu – powiedziała cicho, a on nie zadał następnego pytania na ten temat, bo i po co? Wiadomo, co wydarzyło się dalej. Miejscowa mafia podpaliła dom, prawdopodobnie z mieszkańcami w środku.” - MAFIA? Mało Ambitna Filia Idiotycznych Alfonsów? Bo innej opcji nie widzę. Mafia? W średniowieczu? Bo to miało być średniowiecze, tak...?
I widzisz, ile idiotyzmów wyłapałam? A to nie wszystko, zapewniam Cię...
Opisy byłyby w miarę znośne, gdyby nie ten koszmarnie karkołomny styl. W ostatniej notce trochę się wyrabiasz, ale cała reszta woła o pomstę do nieba. Dialogi ujdą. Ani rewelacja, ani konstruktywna dyskusja na poziomie. Zachowałaś też jakieś proporcje między nimi, więc czepiać się nie zamierzam...
Uff, to już na tyle w kwestii mojego czepialstwa. Cieszysz się? Teraz Ci trochę posłodzę.
Podobają mi się Twoje męskie postaci. Nawet bardzo. Krasnolud Kormer Rodl autentycznie miejscami doprowadzał mnie do łez swoimi uwagami. Jego wesoła kompania też jest niczego sobie, chociaż moim skromnym zdaniem śmieją się trochę za często... Albo za dużo piją, zależy, jak na to spojrzeć.
Kopnięcia tego faceta w jaja autentycznie się nie spodziewałam. Brawa za oryginalność. Miałam w głowie z piętnaście różnych scenariuszy, a ty wybrałaś ten, którego bym się w życiu nie domyśliła. Zarobiłaś u mnie za to naprawdę sporego plusa. I za humor, który pojawia się od czasu do czasu i za ciekawego krasnoluda, który kojarzy mi się z postacią wymyśloną przez Pana Sapkowskiego.
Podsumowując... Na początku myślałam, że będzie ciekawie, bo spodobała mi się szata graficzna i zadziwiła długość notek, ale w miarę zagłębiania się w tekst odkryłam, że... wcale tak świetnie nie jest. Tak więc, z bólem serca i palców, które mają już dosyć latania po klawiaturze w dniu dzisiejszym wystawiam Ci tróję i mam nadzieję, że moje uwagi pomogą w udoskonaleniu całej opowieści. Masz pomysły i myślę, że masz potencjał, więc pewnie coś z tego będzie.

A teraz wracam do lektury „Faraona”... Panie, czuwaj nade mną...

Oceniła Wasza Piękna i Wspaniała Ag

Korzystając z okazji, że mam ferie i nudzi mi się niemiłosiernie, a także z okazji otrzymania przydziału od szanownej sUomki-zUomki, zabieram się za ocenę. Pierwszą ocenę od dłuższego czasu.

Blog: historie-by-amy

Chciałaś ocenę nieszablonową, Amy. To masz, czego chciałaś. Nienawidzę pisać ciurkiem, ale klient nasz pan.
Od czego by tu zacząć... Jak ktoś mądry kiedyś powiedział - najlepiej od początku. Więc, sam adres bloga mnie nie porwał. Skojarzył mi się z kolejnym Dzieckiem Neo, albo innym PoKiEm, piszącym na Onecie. Bo powszechnie wiadomo, że Mylog to zUo, ale Onet to zUo Fcielone. Jeśli wiesz, co mam na myśli.
Jednak miło mnie zaskoczyłaś. Muszę przyznać, że tak gustownie nie-onetowego bloga nie widziałam od wieków. Zdjęcie w nagłówku wygląda, co prawda, jak wymęczone w Paincie, ale cała reszta prezentuje się prawie-jak-blog z możliwością edycji HTML-a. Za to zarobiłaś u mnie naprawdę dużego plusa. A ten plus zmniejszył się, kiedy zauważyłam, że część notek jest pisana czarną czcionką na czarnym tle. Innymi słowy bilans wyszedł na zero.
Co do samego opowiadania... Ani tragedia, ani odkrycie roku. W zgłoszeniu napisałaś, że to kryminał z romansem w tle. Zgadza się. Z czego ja wprowadziłabym drobne sprostowanie: „jest to nieźle porąbany kryminał, w którym wątki przeplatają się, jak wiklina w koszyku i nie mają zamiaru się rozwiązać”. Czytając twój twór miałam mnóstwo skojarzeń. Najpierw pomyślałam o serialu „Lost”, bo wątków faktycznie jest tam tyle, ile grzybów po deszczu, a intryga, którą zaplanowałaś, plącze je w najlepsze. Potem, kiedy już doszło do morderstwa (swoją drogą nienawidzę kryminałów, w których wiadomo, kto zabił) nasunęło mi się Death Note (takie anime, dosyć popularne ostatnimi czasy). A teraz, gdy już szczęśliwie przebrnęłam przez te 24 strony - nie mam bladego pojęcia, jak to określić.
Fabuły nie będę do końca zdradzać, bo nie na tym rzecz polega. Powiem tylko, że chodzi o zabójstwo pewnego człowieka, którego własna córka Angela określiła mianem „niezłego sukinsyna”. Sporo przeskrobał, a teraz jakaś dobra wróżka z pistoletem w ręku strzeliła mu najpierw w klejnoty, a potem w główkę. Teraz agenci szukają winnego. I pewnie znajdą, bo agentka Ariel (nie wiem, czemu skojarzyła mi się z Małą Syrenką. Może Ty wiesz?) jest na dobrym tropie...
Całość może dałaby się przełknąć, gdybyś wplotła w to wszystko trochę więcej opisów. Bo masz tendencję do pisania według schematu: „dialog, opis, dialog, dialog, opis, dialog...”. Nie umiesz tego jakoś zgrabnie połączyć ze sobą. W efekcie czytelnik ma nieodparte wrażenie, że akcja galopuje jak szalona wiewiórka po ziółkach, kiedy postacie rozmawiają, a czas wlecze się, jak smród po gaciach, kiedy coś opisujesz. To nie epopeja, nie musisz stosować retardacji akcji. A przynajmniej nie w taki sposób.
Same postacie mną nie wstrząsnęły jak dzwony na Sądzie Ostatecznym, ani żadnym innym. Ot, kolejnych paru psycholi, paru normalnych. Różnią się od siebie, mają swoje własne charaktery i sposoby wypowiedzi, ale z żadnym nie poczułam się w jakikolwiek sposób związana emocjonalnie. Nawet minimalnie. Tak jakbym oglądała film i nie miało dla mnie większego znaczenia, czy za moment spadnie wielki meteoryt i zniszczy wszystko dookoła, czy też może jednak kogoś oszczędzi. W przypadku innych opowieści modliłabym się, żeby chociaż jeden z bohaterów pozostał przy życiu i tylko troszkę się podfajczył.
Słownictwo masz bogate, nie jesteś CAŁKOWICIE na bakier z przecinkami, chociaż w paru miejscach mi ich zabrakło. Co nie zmienia faktu, że praca nie jest bezbłędna. A z takich perełek, które wychwyciłam...
„A tu proszę, spotkała dziewczynę, tak łudząco podobną do niej samej, ale jednocześnie zupełnie inną.” - no popatrz, masło jest tak łudząco podobne do margaryny, a jednocześnie zupełnie inne! A cała prawda zawiera się w konserwantach, jak to stwierdziła Pat.
„Cynthia pokiwała wolno głową. Ona także nie rozumiała wszystkiego.” - z kontekstu zdań poprzednich wynika, że powinna ową głową pokręcić, ale może akcja rozgrywa się w krajach arabskich i ja czegoś nie dopatrzyłam.
„- Zamyśliłam się, przepraszam.
- Co miałaś na myśli, mówiąc, że chce wyrównać rachunki?” - myślę, więc jestem. A tak się zamyśliłam, że już bardziej być nie mogę.
„Ludzie zajęci sobą i chęcią dobrze spędzonego wieczoru, nie zauważyli, że pod zamkniętym jeszcze pubem siedzi skulona postać. Na pierwszy rzut oka sprawia wrażenie zwyczajnego bezdomnego, ale tak nie jest.” - to jest mój ukochany fragment. Oczywiście tutaj pokazałam tylko przejście z jednego czasu do drugiego, to fragment większej całości. Słoneczko moje drogie, czasów się nie miesza, tak? Jak zaczęłaś w przeszłym, to jedziesz dalej w przeszłym. Wiem, że czas teraźniejszy wprowadza się dla podkreślenia różnych bardzo ciekawych rzeczy w opowiadaniach, ale to, co Ty zaserwowałaś w tym fragmencie... Aż słów mi zabrakło przez Ciebie. I widzisz, coś narobiła?! Poza tym... Wyjaśnij mi, jak można być przepełnionym chęcią dobrze spędzonego wieczoru?
„- Co to ma kurwa być? – warknęła do siebie, i nie czekając na odpowiedź wstała się z łóżka.” - mówiłam, że nie lubię przekleństw, prawda? Więc powtarzam to jeszcze raz. Ale jak już koniecznie musisz bluzgać, to chociaż wiedz, że każdy taki „przecinek” stoi poza zdaniem. Czyli jest wtrąceniem. Czyli stoi w otoczeniu dwóch przecinków. W końcu taka gruba ryba musi mieć obstawę... No i imiesłowy przysłówkowe czynne w zdaniach traktuje się, jak osobne orzeczenia, innymi słowy - wydziela przecinkami.
„Cynthia spojrzała z pogardą na brunetkę. – Spodziewałam się po tobie więcej...” - czy na sali jest ENTER?
„Michael zajechał pod dom Angeli i Cynthii, kiedy w radiu samochodowym wybiła jedenasta.” - ja wiem... i rozumiem. Ale mimo wszystko, na radiu nie może wybić godzina. Nijak. W żadnym możliwym wypadku. Nawet w innej galaktyce... To zaprzecza wszelkim prawom fizyki radiowo-samochodowej.
Było tego jeszcze trochę, ale nie jestem Twoją betą, żeby ci je wszystkie wytykać. Za usługi betowe biorę trochę więcej, niż za taką ocenę.
Podsumowując, moja droga, popracuj nad dialogami, spróbuj wpleść w tę całą intrygę TROCHĘ więcej opisów, nie pracuj według schematu, który Ci już wcześniej podałam i doprowadź tę akcję do końca. Życzę Ci tego. Co nie zmienia faktu, że ja tego nie będę śledzić, ale ktoś pewnie się skusi. Nie moje klimaty.
Na dzień dzisiejszy stawiam Ci cztery na szynach, bo nie zasługujesz na tróję, a czwórka to jednak trochę za dużo. Myślę, że stać Cię na więcej.

Ocenę wystawiła Ag, a zatwierdziła do druku Scarlett666.